domingo, 27 de abril de 2014

Estrañeza


A lúa aboia enriba da aldea,
e as xentes no seu soño.
Na azotea, a miña cara en dirección á lúa, aspiro o arrecendo
dos adobes da estrañeza.
A lámpada acendida no xardín do veciño.
A miña lámpada, apagada.
A alumeada lúa no prato de cogombros,
no bordo do cántaro de auga.

Cantan os sapos.
Ás veces tamén a curuxa.

A montaña está moi preto: detrás dos arces e dos acebuches.
Visible, tamén, o deserto.
Non se ven as pedras, non se ven as pequenas flores.
Ao lonxe albíscanse sombras coma a soidade da auga, coma a voz de Deus.

Será medianoite.
Aí está a Osa Maior: un pouco por enriba do tellado.
O ceo non é azul; o día era azul.

Que recorde mañá ir ao xardín de Hassan e mercar ameixas e orellóns!
Que recorde mañá ir ao matadoiro e debuxar un plano das cabras, un plano das vasoiras de millo e as súas sombras na auga!
Que recorde sacar da auga canto antes a toda bolboreta que caia nela!
Que recorde non facer nada que poida molestar á lei da terra!
Que recorde mañá lavar con chubeh no regato a miña toalla!
Que non esqueza que estou só!

Enriba da soidade aboia a lúa.


Estrañeza, Sohrab Sepehrí



(A tradución para o galego é miña, a partir do libro Todo nada, todo mirada, en tradución para o castelán de Clara Janés, publicado por Ediciones del Oriente y del Mediterráneo)

chubeh: herba xaboeira


Sem comentários:

Enviar um comentário