sexta-feira, 5 de novembro de 2010

RETRINCOS DO MAR: A BATEA





O abrente escomeza a lanzar as súas raiolas cheas de vida. Nos lonxanos petoutos atópa-se a lus que escorrega. E un home camiña. Móve-se silandeiro polas rúas, vai soio. Loitando co frío que curta, forza o paso i esperguiza os brazos; ergue a testa e olla ao seu redor: non hai máis que casas.

Xa vai saíndo dese mundo de formigón e masas xeométricas. Agora desigue un vieiro arredado, á veira de eucalitos e piñeiros. E dapouco, solermiño, chega a Meloxo. Eiquí a lus xa é dona e siñora.

Non hai tebras nin gatos mouros con ollos brillantes que axexen.

O home rube estradas, baixa estradas i entra nunha casa. Alí fala con outra persoa, i as verbas furan a mañá silandeira. Múda-se de roupa e volta a camiñar. Agora non vai soio.

Andando antre terras, cheirando a frescura da mañá, das follas, das erbas, e ouvindo o chío dos corvos que voan inquedos. O mar ólla-se detráis duns verdecentes e malencólicos chopos.

Están xa na rampa e ruben á dorna. O vento mareiro péga-lles na face. Un rema, outro mira. Un pensa, outro pensa. Os dous reflesionan. Matinan no mar, nas ondas, nas gueivotas que enriba deles voan. Nos peixes, nos barcos, nas dornas.

O tempo pasa.

Chegan ao barco e deixan a dorna ancorada. Xa se ouve o motor e a hélice avanta.

Eles non saben que a iauga é un composto químico formado por H2O, que ten cloruro sódico e outras cousas, pero saben que a iauga é salada.

E saben que nela hai un mundo complexo de vida: de argazos, de peixes, mariscos.

O tempo pasa.

Van-se metendo nun laberinto de casas flotantes. E ven-se as gueivotas, raíñas do ar.

O barco vai frenando ate que se para diante dunha batea. Amárran-no ben -para que non escape- i entón, dempois de poñer-se os guantes escomeza o traballo.

Un home está no barco e outro na mexilloeira.

Un fai funcionar o maquinillo e outro ten conta das cordas para que o mexillón soba paseniño e sen problemas. Todo vai moi vencellado: a forza e o callo, a maña e a forza.

Cómpre aclarar aquí que o maquinillo é unha roda que serve pra erguer a corda.

Está perto o mediodía, e no intre, xa está a cuberta da batea chea de bivalvos xunto cuns cantos foraños: estrelas de mar, ourizos, mexonas, esponxas, cangrexos e algún que outro peixiño despistado.

Tamén a parrilla enceta a prestar servizo. Catro maos peneiran enriba dela. Os mexillóns, que veñen do mar enredados, sepáran-se e clasifícan-se en grandeiros, medianos e pequenos. Uns pra eiquí, outro para alá.

E mentres estas tarefas se desenrolan o mar está-se a picar e o cercio pega máis forte, a pesares de que o ceu se atope esparexido e sen nubres que ameazen tronada. Non hai apuro.

O relox ten o seu rol no traballo bateeiro: anunza a esprada hora do xantar. Cada un dos tripulantes pescuda un logar prá comesta. As augas recollen os restos, as latas van parar ao fondo. E as gueivotas pican o que poden: un anaco de pan, unha sardiña ou queixo desprezados pola mau do home. Pra todos hai festa.

Mas é dito ben sabido que as cousas, se son boas, finan antes. E hai que voltar ao traballo.

Os dous homes seguen a estar de pé, peneirando e peneirando, ollando a todas veiras e falando dos acontecimentos da vida no mar. E de súpeto cae a choiva mortal dunha mexona. I entón hai que agoantar-se -porque non resta outra cousa- e chiar ou berrar pero namáis. Son “gajes” do oficio.

Se cumpre, e todo vai ben -lixeiro-, ás catro da tarde xa están recollendo. O mexillón pequeno méteno nun saco e ala!, a chumbalos na auga. Logo baldéa-se a batea deica que fica limpiña.

Os motores acénden-se. Empeza o retorno.

O barco, cheo de sacos, navega dispacio.

Os dous homes van cansos, non rexen co corpo. Alvísca-se aló unha casa flotante que vai-se alonxando dapouco. Xa nela as gueivotas descarregan a furia da fame que aperta, comendo os restos, que o home despreza.

Todo é poesía.

Neste mundo ateigado de homes e velas. Pasa o tempo ...

Xa están na terra os Lobos de mar.

Din-se “Deica mañá”.

O tempo pasa ...

“O abrente escomeza a lanzar as súas raiolas cheas de vida. Nos lonxanos petoutos atópa-se a lus que escorrega. E un home camiña”.

[Texto publicado no Faro de Vigo o 6 de outubro de 1978]

Sem comentários:

Enviar um comentário