sexta-feira, 29 de outubro de 2010

Escribir nunha zona de catástrofe

Arthur Miller, Nova York, 1915 - Connecticut, 2005

"Despois de moitos anos de vivir na situación extrema e violenta dun conflito político, militar e relixioso, pódolles dicir, con tristeza, que o rato de Kafka tiña razón: efectivamente, o mundo estréitase e redúcese cada día que pasa. Pero cando escribimos, sentimos que o mundo se move, é flexible, e está cheo de posibilidades. Certamente non está conxelado. En calquera sitio onde haxa existencia humana, non hai conxelación nin paralización. Escribo e o mundo non se fecha sobre min nin se estreita: fai movementos de apertura cara a un posible futuro. Imaxino. O simple acto de imaxinar faime revivir. Escribo. Sinto a profusión de posibilidades que existen en calquera situación humana. Percibo a miña capacidade de elixir. A dozura da liberdade que cría ter perdido. Escribo e sinto que o uso correcto e preciso das palabras ás veces cura unha doenza. Que é un medio para purificar o aire que respiro da suciedade e das manipulacións dos timadores e violadores da linguaxe. Velaquí o gran misterio e a alquimia das nosas accións: en certo sentido, dende o momento en que collemos a pluma ou pulsamos as teclas do ordenador, deixamos de ser a vítima indefensa de todo o que nos sometía e restrinxía antes de nos poñer a escribir. Escribimos. Somos moi afortunados: o mundo non se fecha sobre nós. O mundo non se estreita".

Escribir nunha zona de catástrofe. Conferencia de Arthur Miller, Festival do Pen Clube Internacional. Nova York, abril de 2007.

Sem comentários:

Enviar um comentário