sexta-feira, 29 de outubro de 2010

Escribir nunha zona de catástrofe

Arthur Miller, Nova York, 1915 - Connecticut, 2005

"Despois de moitos anos de vivir na situación extrema e violenta dun conflito político, militar e relixioso, pódolles dicir, con tristeza, que o rato de Kafka tiña razón: efectivamente, o mundo estréitase e redúcese cada día que pasa. Pero cando escribimos, sentimos que o mundo se move, é flexible, e está cheo de posibilidades. Certamente non está conxelado. En calquera sitio onde haxa existencia humana, non hai conxelación nin paralización. Escribo e o mundo non se fecha sobre min nin se estreita: fai movementos de apertura cara a un posible futuro. Imaxino. O simple acto de imaxinar faime revivir. Escribo. Sinto a profusión de posibilidades que existen en calquera situación humana. Percibo a miña capacidade de elixir. A dozura da liberdade que cría ter perdido. Escribo e sinto que o uso correcto e preciso das palabras ás veces cura unha doenza. Que é un medio para purificar o aire que respiro da suciedade e das manipulacións dos timadores e violadores da linguaxe. Velaquí o gran misterio e a alquimia das nosas accións: en certo sentido, dende o momento en que collemos a pluma ou pulsamos as teclas do ordenador, deixamos de ser a vítima indefensa de todo o que nos sometía e restrinxía antes de nos poñer a escribir. Escribimos. Somos moi afortunados: o mundo non se fecha sobre nós. O mundo non se estreita".

Escribir nunha zona de catástrofe. Conferencia de Arthur Miller, Festival do Pen Clube Internacional. Nova York, abril de 2007.

Fraseoloxía de Roca (Guitiriz - Lugo)


Neste enlace podedes ver o vídeo de BEN FALADO (é moi curtiño, védelo nun chiscar de ollos) no que Isabel Campo, a informante, comenta as seguintes expresións:

-Non vale as orellas dun can cheo de auga.
Non vale nada, unha cousa que non ten importancia

-Ter máis língua que a vaca rabo.
Dise dunha persoa que é moi faladora ["O rabo da vaca é bastante largo, pra que a lengua seña igual ca o rabo, xa fai falta ter língua ..."]

-Toma, que non quero deber a pobres.
Expresión que se di en plan despectivo: "Toma, que non me interesa, aí che vai, non quero deber a pobres", sen ser un insulto hacia a persoa

-Chegoume co pan quente.
Chegoume con aquela cousa que eu non contaba. "Toma, aí tes esto"

-Para o pobre sempre é noite.
O pobre non ten tantas oportunidades coma os ricos

-Baixar de bispo a cociñeiro.
Dise dunha persoa que antes estaba aló, nun cargo moi alto, e polo que seña baixou pa abaixo, baixou do poleiro

-Vas busca-la manteiga ó fuciño do gato.
Vas buscar a cousa a onde non a podes coller

-Estás aí, tan tranquilo, sabes que tes que ir pro avión, e chámaste da túa terra.
Chamarse un da súa terra é "ser persoa tranquila, que toma todo con calma, que non se altera por nada"

E ao final do capítulo, Xesús Ferro Ruibal repara no dito, que lle impresiona moito, "Para o pobre sempre é noite", moi fermoso e que transmite moito.
Como di Xesús Ferro, é coma se na vida o mal se concentra nunhas persoas e o ben se concentra noutras, de aí outra expresión coma: "Corre o ouro pra o tesouro" (os cartos van a quen xa ten moitos).
En cambio: "Detrás do pobre, sempre anda o demo coa fouce amolada" (afiada).