sexta-feira, 17 de setembro de 2010

Lev Tolstoi: nada máis grandioso e máis querido

Лев Николаевич Толстой
(Yasnaia Poliana, 28 de agosto de 1828 - Astápovo, 7 de novembro de 1910)

"Falaremos do comezo da fin, do momento en que principia a pecharse o círculo da vida. Nunha madrugada do outono de 1910, Lev Tolstoi escribiu unha carta de despedida a quen fora a súa muller durante case cincuenta anos e marchou da casa. Abandonaba para sempre, con sixilo e no escuro, á súa esposa Sofía, aos trece fillos que con ela tivo, os seus discípulos “tolstoístas” e a facenda familiar da Yasnaia Poliana. Con oitenta e dous anos fuxía de todos e das contradiccións que o atormentaban. O escritor ruso, aos poucos días desa fuxida cara a adiante, sentiuse enfermo no camiño a ningures e tivo que apearse de tren de Astapovo. O xefe de estación ofreceuse a acollelo nun sinxelo cuarto. Morreu naquel remoto lugar, na noite do 6 ao 7 de novembro de hai cen anos. Dende entón, din que o reloxo desa estación, agora bautizada como de Lev Tolstoi, marca sempre a hora da súa morte. Detívose alí o tempo, como na súa obra literaria. Hoxe unirémonos á conmemoración mundial do centenario da súa morte".

Ese é o comezo do artigo de Laura Caveiro dedicado a Tolstoi e publicado o 16 de setembro de 2010 no Faro da Cultura co título: "Morrer en Astapovo". Deixemos agora falar a Gorki:

‎"Viñeron uns xornalistas de Nápoles, un deles mesmo acodiu dende Roma. Solicitaban a miña opinión sobre a "fuxida" de Tolstoi, así mesmo o chaman: "a fuxida". Negueime a conversar con eles. Entenderá vostede que, obviamente, a miña alma é vítima dunha furiosa inquedanza: non quero ver a Tolstoi santificado; prefiro que siga a ser un pecador cercano ao corazón profundamente culpable deste mundo, cercano para sempre ao corazón de cada un de nós. Pushkin e mais el, non hai para nós nada máis grandioso e máis querido".

Nese mesmo libro de memorias de Gorki (sobre Tolstoi, Chejov e Andreiev), a continuación comenta:

"Morreu Lev Tolstoi.
Recibiuse un telegrama onde, coa fórmula máis rotineira, dise: faleceu.
A noticia bateume directamente no corazón, botei a chorar cun pranto iracundo e angustioso, e agora, nun estado de semidemencia, imaxino a Tolstoi tal como o coñecín, talmente coma se aínda o estivese a ver, e tortúrame un desexo irrefrenable de falar con el.
...
Lembro os seus ollos bichos, que todo o vían ata o fondo, os movementos dos seus dedos que sempre semellaban esculpir algo no aire, as súas paroladas, as súas brincadeiras, as súas palabras rústicas favoritas e aquel ton indefinible da súa voz. E decátome do moito que abrangueu ese home na vida, qué inhumanamente intelixente foi, e qué espantoso".

Sem comentários:

Enviar um comentário