quinta-feira, 29 de julho de 2010

Cadriños (1873)


Reparo, entre o xentío, nun artesán cun meniño, sós, sen máis acompañamento. El vai vestido de día de festa: sobretodo alemán, gastado polas costuras, cos botóns caídos e o colo moi grasento; pantalóns ocasionais de terceira man pero o mellor recosidos posible; camisa e garabata, e sombreiro de copa, moi usado; rasurada a barba. Semella algo así como cerraxeiro ou tipógrafo. A expresión do seu rostro é adusta, pensativa, dura, case mala. Leva ao neno pola man, e o meniño vai canda el, cambaleando. É unha criatura de dous anos e piques, moi delgadiño, moi branquiño, pero viste un pequeno caftán, botiñas, cunha cinta vermella e unha pruma de pavo real no sombreiro. Está o meniño canso; seu pai díxolle algo, simplemente dicirlle, pero pareceu berrarlle. O meniño quedou conforme. Pero cinco pasos máis adiante o pai volveu agacharse, ergueu con moito coidado ao meniño e colleuno no colo. O meniño, acostumado e confiado, deixouse coller, botoulle a man dereita ao pescozo, e con infantil abraio quedou a mirar para min. ¡Caramba!, ¿por que vou atrás deles e os miro desa maneira? Eu chisqueille un ollo e sorrín; pero el engurrou o entrecello e agarrouse aínda con máis forza ao pescozo de seu pai. Polo que se pode ver, son moi amigos.

Gústame, vagando polas rúas, reparar nalgúns transeúntes totalmente descoñecidos, estudar as súas fisonomías e tratar de adiviñar qué son, como viven, en qué se ocupan e qué é o que naquel momento lles interesa. Aquel artesán, co meniño, fíxome pensar que non habería máis que un mes que a muller lle morrera, e non sei por que se me meteu na cabeza que tísica. Do pequeno orfo (seu pai bota toda a semana a traballar no taller) coida, podería ser, algunha veciña vella do soto, onde eles teñen alugado un 'cuartucho', poida que un pequeno recuncho. Agora, en domingo, o viuvo, co meniño, vai camiñando ata lonxe, a visitar algún parente único que lle quede, probablemente a súa cuñada, coa que antes non trataba moito e que está casada cun suboficial de galóns e vive irremisiblemente nalgún caserón oficial, pero tamén nos sotos, aínda que en vivenda aparte. A cuñada poida que chore á defunta, pero non moito; o viuvo, seguro, tampouco non ha suspirar demasiado durante a visita; pero estará todo o tempo hosco, falará pouco e con dificultade sacará a conversa sobre algún tema práctico, especial, pero non insistirá moito. Prepararán, naturamente, o samovar, e tomarán un bocado cunha taza de té. O meniño durante todo o tempo estará sentadiño nun banco nun recanto, arisco e enfurruñado. Nin a súa tía nin o seu marido han poñer nel gran atención; pero hanlle dar, iso si, leite e un boliño, e nese intre o dono da casa, o suboficial, que ata entón non reparara nel, halle facer algo así coma un agarimo, pero con moito descoido e torpeza, do que se ha rir (el só, dende logo), mentres o viuvo, pola contra, xustamente nese instante mirará severo, sen saber por qué, ao meniño, despois do cal este ha querer deseguida facer unha necesidade, e seu pai, sen berros e con cara seria, ha levalo por un momento fóra da sala. Hanse despedir, tamén grave e dignamente, da mesma maneira como conversaron, gardando todas as formas da cortesía e o decoro. O pai collerá pola man ao meniño e ambos os dous volverán para a casa. No outro día pola mañá, o pai irá ao taller e o meniño quedará coa vella.

E así, anda que anda, vas imaxinándote todos eses cadriños para te distraer.

["Diario dun escritor". Dostoievski. Ed. longseller. Pax. 50]

Sem comentários:

Enviar um comentário