segunda-feira, 19 de abril de 2010

Catro poemas de Ilhan Berk

Ilhan Berk (1918 – 2008)


ILHAN BERK RELATA O SOÑO DA TORRE DE GÁLATA

Son unha torre de Estambul. Prendín lume a Estambul unha mañá. Queimei a primeira rúa, onde vivía ela. Aínda lembro un meniño e unha muller medio espida e unha noite; aínda se rezagan na miña memoria. Queimei os paxaros e as árbores; chegaramos a crer que os paxaros e as árbores eran incombustibles ¿non é? Pero de todos os xeitos queimeinos. Vin a súa boca que non abandonaría polo mundo enteiro. A súa boca seguía lembrándome ríos, tendas, soles, trens, bazares. Toda a noite os seus brazos prenderon lume aos ardentes ríos coma se non estivésemos no mundo toda a noite.

Se cadra estabamos nesas mañás non tocadas aínda
pola man de Ivi. Iso é o que eu dicía.

Quixera que tivésemos prantado as flores dixen.
O mar permaneceu envolveito abondo tempo xa.
Abrín o mar.

(Levei comigo aos fillos do sultán Ahmet II a ver os ceos de Leyla Hanin, a poetisa).


[NOTA: Sobre a torre de Gálata tedes información neste enlace (unha das súas funcións era como atalaia de vixiancia de incendios); sobre Leyla Haninn tedes neste outro enlace; e sobre
o sultán Ahmet II tedes aquí]



MENOS

Unha mañá espertaremos para encontrar todas as portas fechadas
e todas as rúas ocupadas
Non é cousa fácil recobrarse
Temo que as rúas xa non se alonguen máis e rematen nalgún sitio sen ti
Que sen ti nin unha ventá poida abrirse nin un mar poida espontáneamente chegar a deterse
diante da túa casa
Nin a choiva poida pensar en caer de súpeto sen ti
Se ti marchases ónde poderías ir non o sei aínda
Se cadra vivir en Bizancio estea ben
ou se cadra estea mal
ou se cadra nin sequera poida dicir isto.
Non me gustan as rúas sen tendas nin cafés nin tampouco me gustan as habitacións nin os muros
Non me gustan nin unha chisca os reis
Supoñamos que o que dixeches resultase certo, deamos por certo que primeiro saíches das nosas rúas
Nada de pebeteiros, nada de peixe fritíndose
Ti estás nunha rúa
Todo o declarei ausente verdes leitugas e marmelos e mesmo a cor que ten a pobreza
Unha morea de cousas non irá aos homes non nun día
Qué máis queres lograr, xa estás aquí
Constantino VI concedeuche todas as augas
Isto non é cambiar o universo
Non o é.


[NOTA: ¿Por que di que o emperador Constantino VI lle concedeu todas as augas? ¿Se cadra porque, ao final do seu mandato, despois dunha rebelión, ese emperador foi feito prisioneiro e cegado e desterrado a unha illa (A Illa dos Príncipes)?
(Constantino VI no medio do mar, pero sen poder velo, sen poder gozar del. Por iso "lle concede" as augas a quen poida velas)
Uff, as imaxes que usa Ilhan Berk teñen moita forza. Deixareime levar, deixareime levar ... ]

NICO MARGARIT O AFIADOR

Quén son, pregunta
Estraño é que o faga. Nico Margarit o afiador
Afiar coitelos é o meu oficio
Cada santa noite de sábado sen nubes
Boris Nihas o vendedor de manteiga, Ismail o vendedor de gambas
e un meniño pícaro soben e baixan por Beyoglu
Se as nubes fenden o vidro dunha ventá
Son o primeiro que o ve antes ca ninguén
Se unha muller se ispe nun poema
Son eu quen se para diante dela
Afiar coitelos é o meu oficio
Cada un dos días de Deus, contra o ceo.

O QUE SINTE A ÁRBORE CADA MAÑÁ

Non nunca poderá saber vostede como me alegro
Cada vez que alcanzo a mañá
Ata que punto me enlouquece e me enche de gozo
O paso dunha andoriña acariciando o aire
O contacto do ceo sobre as miñas ponlas

Cada vez volvo nacer
Medro de novo, deselvólvome

Vostede comprende o que quero dicir.

Ofrenda

Non soamente nos toca a nós
Encontrar o mundo imprescindible.
Eu coñecín un paxariño
Se partísedes o seu corazón pola metade
E mirásedes dentro
Seguro que encontrariades nel un horizonte
Seguro que sería o de Estambul.


[Ilhan Berk, poeta turco (18 novembro 1918 – 28 agosto 2008) ]


(A tradución para o galego é miña, a partir do libro Poemas, en tradución para o castelán de: Clara Janés e Lütfü Tokatliogliu. Publicado por Visor Libros)

Sem comentários:

Enviar um comentário